rubbereendje.nl

De NS maakt tegenwoordig reclame over het feit dat je in de trein je rust moment kan nemen. En inderdaad is dat ’s ochtends goed te merken. Veel versufde forenzen strompelen de trein in… en blijven dan bij het zien van medereizigers in de tussenruimtes gewoon staan. Echt wij mensen zijn kudde dieren want het gevolg is dat, tijdens de spits, mensen zich naar binnen moeten worstelen.

Ik zelf probeer mij in de vroege ochtnd door de mensen massa heen te drukken om vervolgens plaats te gaan nemen in het gangpad tussen de zitplaatsen. En wat schets mijn verbazing, 9 van de 10 keer is daar gewoon een zitplek te vinden. Uiteraard zeer aangenaam voor mij want dan kan ik optimaal mijn rustmoment voor de dag nemen (en dat in den vroege morgen). Maar ik vraag mij nu af waarom andere reizigers niet dezelfde actie ondernemen. Dan kan dat gezeur over te volle treinen ook over zijn.

Omdat ik dit een zeer interessant gedrag vind, ben ik ook op andere eigenschappen gaan letten. Okey, ik ben geen psycholoog (moeilijk woord altijd om uit te spreken, gelukkig is dit een weblog) maar het valt me ook op dat mensen vaak stil gaan staan bij het binnentreden van een nieuwe ruimte. Daarbij niet rekening houdende met de medemens(ch). Als voorbeeld het verlaten van een trein. Een persoon stapt uit en blijft voor de deur staan om te kijken waar hij/zij naar toe moet terwijl achter de persoon nog veel meer mensen de trein moeten verlaten. Daarnaast zijn er ook vaak reizigers die de trein juist op dat moment naar binnen willen gaan. Ik kan met zekerheid vaststellen dat stations niet zo klein zijn dat je niet eerst een aantal stappen kunt nemen voordat je stil gaat staan. Dan kan je op die plaats bedenken wat je nou eigenlijk verder wil gaan doen met je leven zonder dat ik bijvoorbeeld over je heen struikel.

Nog vervelender is het bij mensen die dit bij het einde van een roltrap doen. Je wordt dan eigenlijk gedwongen om de persoon voor je een duw te geven. Maar inderdaad dit gebeurt regelmatig bij de roltrap.

Nog even terugkomende op het in/uitstappen van een trein. Als we nou netjes de uitstappende mensen voor laten gaan dan zal je zien dat het instappen een stuk eenvoudiger gaat. Wellicht valt het je dan ook op dat er nog genoeg zitplaatsen vrij zijn (je mist namelijk de knusse kudde in de tussenruimte). Wacht wat zeg ik nou… treinreizend Nederland, lees dit bericht alsjeblieft niet want van die NS rustmomenten welke ik zittend kan uitvoeren kan ik geen genoeg van krijgen. Vooral als ik weet dat verder op in de trein mensen samengepropt en bezweet aankomen op hun bestemming.

Is het vandaag qua temperatuur bijna winter te noemen, de dagen hiervoor was het guur herfstweer met veel wind en harde regen.
Op maandagavond reed ik na een yoga les naar huis. De rit die onder normale omstandigheden ongeveer 17 minuten duurt, liep deze keer wat anders.
Op ongeveer de helft van de rit viel mijn ketting eraf. Shit.. niet nu dacht ik nog. Maar ja, natuurlijk was dat al te laat. De motregen veranderde ook nog eens in harde regen.
Lopen of de ketting erop leggen…. ik besloot voor het laatste te kiezen. Ik had tenslotte al vaker mijn ketting zonder problemen er weer op gekregen. 1,2 hop, fiets op z’n kop en ik bekijk hoe ik de ketting er weer op kan krijgen.
Ik sta gebogen over mijn fiets, als er een man stopt en naast mij blijft staan. Ik dacht “zo da’s handig en galant, iemand komt me helpen”, en ik kijk op. Een wat onverzorgde man kijkt me met een grote glimlach aan.
Hij zegt niets dus ik zeg maar “Hoi” en ga dan verder met mijn ketting, want in de stromende regen heb je niet echt zin in een praatje. Dan vraagt hij me: “Heb je misschien 2 euro voor een broodje?”. Ik kijk naar mijn handen die vol met smeer zitten en voel de regen langzaam mijn oude allstars inlopen. 2 EURO VOOR EEN BROODJE? Denk je nou echt dat ik druk worstelend met de fietsketting, met smeer aan mijn handen in de stromende regen mijn tas ga openmaken, mijn portomonnee ga opzoeken en 2 euro voor je ga pakken?!?! Nee natuurlijk niet! En hij loopt zonder nog wat te zeggen, snel door.
De ketting lukte niet, dus fiets omgekeerd en stampend door de plassen naar huis gelopen. Thuis op de bank, heerlijk genoten van een heerlijke kop warme chocolade melk, er was op dat geen betere besteding van die 2 euro dan dit